ՄԱՆԳԼԵՆԻ ԱՆՏԱՌԸ /MANGROVE FOREST/

         Մանգլենի անտառը շատ գեղեցիկ վայր է Հարավային Հնդկաստանի Թամիլ Նադու Նահանգում: Աշխարհում իր մեծությամբ երկրորդ մանգլենի անտառը գտնվում է Բենգալում, Հնդկաստան:

          Պիչավարամ մանգլենի անտառ Չեննայիից գտնվում է 220-230 կմ հեռավորության վրա՝ դեպի հարավ:

      Այստեղ մանգլենի ծառատեսակը արմատավորված է ջրի մեջ, որն էլ ստեղծում է գեղեցիկ տեսարան: Ջրի վրա կարելի է նավարկել փոքրիկ նավակներով և նեղ ջրային ուղիներով կատարել զբոսանք այս գեղեցիկ անտառում:

       Պիչավարամի անտառը շատ գեղեցիկ վայր է և զբոսաշրջիկների համար կան բոլոր հնարավորությունները որպեսզի կարողանան մոտենալ անտառին և վայելել այդ գեղեցկությունը:

     Անտառը բաղկացած է  բազմաթիվ կղզիներից, որոնք պատված են կանաչ ծառերով: 

           Այս անտառի տարածքը կազմում է մոտ 1100 Հա:

              Անտառն հարուստ է նաև կենդանական աշխարհով:

       Մեկ ժամ նավակով անտառում զբոսնելու համար ձեզ անհրաժեշտ է 1500 հնդկական ռուպի: Նավակը կարող եք վարձել նաև խմբով, որտեղ կարող են նստել 8 հոգի:

Ահա նկարներ մեր այցելությունից Պիչավարամ մանգլենի անտառ:

Սա էլ մեր սելֆին :)

Այստեղ կարող եք նայել՝

ՊՈՆԳԱԼ՝ ԲԵՐՔԻ ՓԱՌԱՏՈՆ

        

         Պոնգալը դա բերքի տոն է, որը նշում են հարավային Հնդկաստանում՝ Թամիլ Նադու և Պոնդիչերիի նահանգներում, Շրի Լանկայում, Հարավային Աֆրիկայում, ԱՄՆ-ում, Սինգապուրում, Կանադայում և Միացյալ Թագավորությունում:

                 Պոնգալը Թամիլ ժողովրդի ամենակարևոր տոներից մեկն է, որը ըստ Գրիգորյան օրացույցի տոնում են Հունվարի 13ից-16-ը: Սա  չորսօրյա փառատոն է: Պոնգալ տոնելով մարդիկ իրենց երախտագիտությունն են փոխանցում Արևի Աստծուն՝ գյուղատնտեսության համար էներգիա ապահովելու համար:

              Պոնգալի ժամանակ պատրաստում են բրնձով և կաթով քաղցրավենիք /մեր կաթնովի պես է/ , որի մեջ լցնում են հիլ, չամիչ, հնդկական ընկույզ և այն պատրաստում են պատշգամբում կամ բակում՝ այսինքն բաց տարածությունում քանի որ այն նվիրված է Արևի Աստծուն:

             Այն պատրաստում են կավե ամանի մեջ, որը նախօրորք զարդարված է: 

            Պոնգալ  ճաշատեսակի երկու տեսակ կա՝ քաղցր և կծու: Կծուն ախորժակ բացող նախուտեստ է: Պոնգալը մատուցում են բանանի տերևի վրա:

             Կանայք Պոնգալի նախօրեին նկարում են գեղեցիկ պատկերներ իրենց տան մուտքի մոտ: Այս նկարները կոչվում են կոլամներ: Այն նկարելու համար օգտագործում են բրնձի այլյուր և այլ գունավոր փոշիներ:

        Պոնգալը նման է հյուսիսային Հնդկաստանում հայտնի տոներից Հոլիին, ինչպես նաև Լոհրիին, որը տոնում են Պունջաբում:

                             

       Ես էլ միացա մեր հարևաններից մեկին և միասին նկարեցինք:  Եվ ինչպե՞ս է ստացվել:

ՀԱՐՍՆԱՑՈՒՆ ՏՐԻՉԻԻՑ

      Տիրուչիլապալի կամ Տրիչի, Տիրուչին քաղաք է Հնդկաստանի Թամիլ Նադու նահանգում: Տրիչին այս նահանգի 4-րդ քաղաքն է: Մադրասից  այն գտնվում է հարավ՝ 322 կմ հեռավորության վրա: Տրիչիի մասին մանրամասն կպատմեմ ավելի ուշ...

            Վերջերս գնացել էինք այնտեղ հարսանիքի: Արդեն նախկին հարսանեկան նյութում խոսել եմ այն մասին, որ այստեղ հարսանիքները տարբերվում են իրարից: Այն պայմանավորված զույգի կրոնական պատկանելությունից, դասային աստիճանից և այլ հատկանիշներից: Այս անգամ մեր նորապսակները քրիստոնյաներ են և պսակադրությունը  տեղի է ունեցել մի գեղեցիկ  եկեղեցում: Պսակադրությունը տևեց երկու ժամ:

               Մանուշակագույն երանգով էին զարդարված  եկեղեցին ու հարսանյաց սրահը: Ասեմ ավելին հյուրերի մեծ մասն էլ էր կրում նույն գույնի սարիի: Եկեղեցու արարողության ժամանակ հարսը կրում էր սպիտակ, գեղեցիկ, մետաքսե սարիի, իսկ հետո արդեն՝ մանուշակագույն մետաքսե սարիի:

         Այդ օրը առավոտյան մոտիկ, հարազատ մարդկանցով հավաքվել  էին Տրիչիի գեղեցիկ հյուրանոցներից մեկում: Բարեկամները պատրաստել էին հետաքրքիր միջոցառում զույգի համար՝ երգի, բանաստեղծության ու հումորային անակնկալների տեսքով, որին ես հաճույքով հետևում էի, քանի որ այն նոր էր ինձ համար: 

       Ավելի ուշ կողքի սրահում բոլորիս սպասում էին ավանդկան  հարավային հնդկական սեղանները: Իմ "ափսեն" ուներ այս տեսքը:

Ահա և իմ  "ափսեն"

        Բանանի տերևներ են դնում բոլոր հյուրերի առջև, ովքեր արդեն նստել են սեղանների շուրջը, որից հետո հերթով մոտենում են մատուցողները՝ ուտելիքներով լի մեծ տարրաններով ու կամաց-կամաց հյուրասիրում հյուրերին:  

       Ինձ համար այսքան տարբեր հյուրասիրությունից հետո շփոթված էի...

       Եվ ահա բոլորը եկեղեցու ներսում են ու սպասում են հարսնացուին:

       Եկեղեցին զարդարված էր շատ գեղեցիկ:

         Ահա կամաց-կամաց եկեղեցի է մտնում հարսը՝ առջևից քայլում են մանկահասակ աղջիկները՝ գեղեցիկ ծաղկեփնջերով, այնուհետև միջին տարիքի աղջիկները՝ ծաղկեփնջերով և  հասուն աղջիկները, որոնք  ապագա հարսնացուներ են: Քայլելու ընթացում նրանք ծաղկեթերթիկներ էին  լցնում  ճանապարհին:

Հարսնաքույր

Հարսնաքրոջից հետո եկեղեցի է մտնում հարսը իր հայրիկի հետ:

         Յուրաքանչյուր նստատեղի վրա դրված էին փոքր բրոշյուրներ, որտեղ ներկայացված էր ողջ երգացանկն ու արարողության ընթացակարգը: Ցանկացողները կարող էին կարդալ և հետևել ընթացքին:

            Ընթացքում բոլորին բաժանվեցին  ծաղկեթերթիկներ, որը մենք պետք է լցնեինք զույգի վրա եկեղեցուց դուրս գալու ժամանակ:

Եվ ահա եկեղեցու բակում նորապսակները նկարվում են հյուրերի հետ:

          Եկեղեցու արարողությունից հետո ուղևորվեցինք շքեղ մի  հյուրանոց, որտեղ տեղի էր ունենալու հարսանյաց հանդեսը: Հրավիրվածների թիվը անցնում էր 2000-ը:

     Սրահը նույնպես զարդարված էր շատ գեղեցիկ, և ինչպես բոլոր հնդկական հարսանիքներ ժամանակ հյուրերը շարք էին կանգնել՝ իրենց նվերը փոխանցելու և նկարվելու համար: Մենք որոշեցինք նստել և հետևել ընթացքին, քանի որ մոտենալ հնարավոր չէր: Մի երկու ժամ սպասելուց հետո որոշեցի շարք կանգնել:

            Արդեն շարքում եմ... 

            Ընթացքում հասցրեցի մի քանի անգամ նկարվել:

              Եվ ահա մեր նկարը նորապսակների հետ:

             Շնորհավորում եմ նրանց: Անսահման Սեր և երջանկություն մաղթում: